Het eerste bericht

Nou, bij deze dus het eerste berichtje.
Ik begin dit blogje vooral voor de lol en een beetje als uitlaatklep voor vervelende dingen die ik meemaak.
Natuurlijk vertel ik ook leuke dingen, anders zou het een nare blog worden.

Ik zal eerst kort wat over mezelf vertellen, maar niet teveel omdat ik wel wat anonimiteit wil.
Dit omdat ik misschien dingen ga schrijven over mensen die dicht bij me staan, waarvan ik natuurlijk niet wil dat zij het lezen en misschien gekwetst worden door mijn berichten.

Ik ben Salamandertje. Deze naam is heel willekeurig gekozen. Ik vind salamanders leuke diertjes om te zien en wil later misschien een kleine, kleurrijke tattoo laten zetten van dit beestje. En als één van de weinige, was deze naam niet bezet. Gewoon salamander is namelijk wel al bezet.

Ik ben dus een studente en ik studeer net logopedie. Tot nu toe vind ik het een leuke opleiding met lekker veel praktijk. Het enige minpuntje vind ik mijn groep. Een groep bij ons bestaat uit gemiddeld 7 mensen, wat best weinig is.
En het is dus erg jammer als je niet kan opschieten met die mensen, wat dus mijn geval is.

Van mezelf was ik erg ineengedoken wat betreft sociaal zijn en nieuwe contacten leggen. Dit probleem heb ik de afgelopen twee jaar weg weten te werken, maar nu zit ik weer met een ander probleem.
Als ik probeer contact te leggen met een ander persoon, gaat dat naar mijn weten prima. Ik probeer steeds het gesprek op gang te houden, maar dan houdt mijn gesprekspartner ermee op!
Ik probeerde bijvoorbeeld een gesprek aan te knopen met mijn toekomstige klasgenoot, ongeveer 2 maanden geleden. Ik probeerde het gesprek steeds op gang te houden, door over allerlei dingen te praten en ook geïnteresseerd (naar mijn idee tenminste) vragen te stellen.
Als ik een vraag stelde kwam er alleen een antwoord en geen vraag terug. Helemaal niks kwam terug.

In zo'n situatie kan ik me dus vreselijk gaan ergeren aan de andere persoon en dan voel ik me vooral teleurgesteld.
Twee jaar geleden durfde ik geen gesprek aan te knopen, nu doe ik het en werken de mensen om me heen niet mee! Zo is het toch onmogelijk om een goed contact met een ander persoon te maken.
Vooral irritant als ik weet dat ik het komende jaar met o.a. die persoon moet gaan werken.
Vreselijk.

Maar goed, verder heb ik momenteel twee bijbaantjes.
Het ene is kassamedewerkster bij een supermarkt hier in de buurt, de ander is deel zijn in een vergaderraad.
Binnenkort stop ik met mijn supermarktbaantje, aangezien ik ook daar problemen heb met het omgaan met die mensen. Niet zozeer het praten of iets dergelijks, maar vooral hun manier van handelen.
Als ik bel dat ik een week vrij wil, word ik die week toch gebeld dat ik moet werken.
Waarom?
Omdat ik het via de e-mail heb doorgegeven aan mijn leidinggevende en dat is blijkbaar verkeerd.
Ook heeft mijn leidinggevende de bedrijfsnaam in haar privé e-mailadres gezet. Daarom mailde ik steeds naar dit adres, toen ik op een gegeven moment een mail terug kreeg:
''Ik kan en wil niks met je e-mail te maken hebben, dit is mijn privé e-mailadres en ik wil hier niet naar gemaild worden over werk.''
 Logisch toch als je de bedrijfsnaam plus de plaats waar het bedrijf zich bevindt in je mailadres zet!

Een andere keer werd ik gebeld dat ik een avond moest werken, dat was heel krap want ik zou laat uit school komen die dag. Ze hebben me toen zelfs gevraagd of ik mijn werkkleding dan niet even mee kon nemen naar school en me vervolgens op het werk om te kleden. Ook zou ik dan helemaal geen tijd hebben voor avondeten, dus dat zou ik dan om 10 uur 's avonds moeten doen.
Maar goed, het was al ingeroosterd, dus er was niks aan te doen.
Ik kwam die dag dus uit school en snelde naar de supermarkt. Het eerste wat ik zag was dat mijn naam niet op de kassalijst stond. Toen was ik al aan het twijfelen.
Ik vroeg dus bij de infobalie: ''Naar welke kassa moet ik, want ik sta niet op de lijst.''
Kreeg ik dus als antwoord: ''Ja, je hoeft niet meer te werken.''

Leuk dat dat even gemeld wordt, niet even een belletje kunnen doen ofzo.
Ik was echt kwaad toen en ik werd ook nog niet eens betaald voor die dag, terwijl ik me dus wel heb moeten haasten uit school naar die supermarkt, MET WERKKLEDIJ BIJ ME.
Belachelijk, zo'n manier van doen. Dus daar houd ik binnenkort mee op.

Niet alleen om die redenen hoor, maar ook omdat ik nu een nieuw baantje heb gevonden.
Voor mij is het heel makkelijk, het enige wat ik moet doen is luisteren en mijn mening inbrengen.
Dit is trouwens op school, dus het gaat vooral om problemen die opgelost moeten worden en verbeteringen die aangebracht kunnen worden.
Voor elke vergadering waar ik bij zit krijg ik €57,- , dus dat is een mooi zakcentje erbij.
Twee keer per maand is er een vergadering, dus daar heb ik meer dan genoeg aan.
Een vergadering duurt gemiddeld 3 uur, met een gratis bakje koffie of thee erbij, prima baantje.

Voor nu stop ik er even mee, want dit wordt wel een heel lang bericht zo.
De volgende keer vertel ik wel wat over mijn vriend en over belevenissen.